اخبار > دعای عاقبت به خیری



 

کد خبر:٣٩٦٩٠٧بازدید:1019تاریخ درج:چهارشنبه ٢٠ دی ١٣٩٦

 دعای عاقبت به خیری

با صحیفه سجادیه

دعای یازدهم کتاب شریف صحیفه سجادیه

 

 (1) يَا مَنْ ذِكْرُهُ شَرَفٌ لِلذَّاكِرِينَ وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ. (2) فَإِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلَامَةٍ لَا تُدْرِكُنَا فِيهِ تَبِعَةٌ وَ لَا تَلْحَقُنَا فِيهِ سَأْمَةٌ، حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا كُتَّابُ السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَةٍ خَالِيَةٍ مِنْ ذِكْرِ سَيِّئَاتِنَا وَ يَتَوَلَّى كُتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا كَتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا (3) وَ إِذَا انْقَضَتْ أَيَّامُ حَيَاتِنَا، وَ تَصَرَّمَتْ مُدَدُ أَعْمَارِنَا وَ اسْتَحْضَرَتْنَا دَعْوَتُكَ الَّتِي لَا بُدَّ مِنْهَا وَ مِنْ إِجَابَتِهَا، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلْ خِتَامَ مَا تُحْصِي عَلَيْنَا كَتَبَةُ أَعْمَالِنَا تَوْبَةً مَقْبُولَةً لَا تُوقِفُنَا بَعْدَهَا عَلَى ذَنْبٍ اجْتَرَحْنَاهُ وَ لَا مَعْصِيَةٍ اقْتَرَفْنَاهَا. (4) وَ لَا تَكْشِفْ عَنَّا سِتْراً سَتَرْتَهُ عَلَى رُءُوسِ الْأَشْهَادِ، يَوْمَ تَبْلُو أَخْبَارَ عِبَادِكَ. (5) إِنَّكَ رَحِيمٌ بِمَنْ دَعَاكَ، وَ مُسْتَجِيبٌ لِمَنْ نَادَاكَ.[1]

 (حضرت صادق عليه السّلام فرموده: گاهى سعيد براه اشقياء ميرود «مرد پاكدامن كارهاى ناروا بجا ميآورد» بطوريكه مردم ميگويند: چه بسيار او بايشان شباهت دارد بلكه از ايشان است پس از آن نيكبختى او را دريابد، و گاهى شقى براه سعداء ميرود «مرد نا پاك كارهاى نيكبختان بجا ميآورد» بطوريكه مردم ميگويند: چه بسيار او بايشان شباهت دارد بلكه از ايشان است پس از آن بد بختى او را در يابد، محقّقا كسى را كه خدا سعيد گردانيده هر چند از دنيا بجا نماند جز باندازه شير دادن بچّه شتر بين دوشيدن شير مادر، پايان كارش را نيكبختى قرار ميدهد. بنابر اين روايت و سائر روايات چون پايان كار نا پيدا است و قضاء و حكم الهى هم مشروط است دعا براى عاقبت بخيرى بزرگترين و مهمّترين درخواستها است):-] [1 اى آنكه ياد او (بزبان و دل و اندام مانند قرآن خواندن و انديشه در مخلوقات و نماز بجا آوردن) براى ياد كنندگان‏ شرافت و بزرگى است (نه آنكه بر او منّتى داشته باشند) و اى آنكه سپاسگزارى او سپاسگزاران را پيروزى (بر نعمتها) است، و اى آنكه فرمانبردارى او فرمانبرداران را رهائى (از بد بختى در دنيا و آخرت) است، بر محمّد و آل او درود فرست، و دلهاى ما را بياد خود از هر يادى و زبانهامان را بسپاس خود از هر سپاسى و اندامهامان را بطاعت خود از هر طاعتى بكار آر (اين مقامى است كه آن را فناء در خدا مينامند، و رسيده باينمقام در عالم وجود و هستى جز او چيزى نمى‏بيند، زيرا هستى در نظرش او است، نه جز او، چون از عالم كثرت تجاوز كرده و آن را پشت سر انداخته و از آن فراموش نموده، و معنى وحدت وجود همين است، نه آنكه خداى تعالى با همه متّحد است كه محال و كفر است)-]

[2 و اگر براى ما فراغتى از كارها مقدّر نموده باشى پس آن را با سلامتى (از آفات) قرار ده كه در آن (از انجام اوامر تو چشم نپوشيده) گناهى ما را در نيابد و خستگى بما رو نياورد تا فرشتگان نويسنده بديها با نامه‏اى خالى از ياد گناهانمان و نويسندگان نيكيهاى از ما بر اثر آنچه از نيكيهامان نوشته‏اند شادمان برگردند-]

[3 و هنگاميكه روزهاى زندگانى ما سپرى شد و اوقات عمرمان بسر رسيد و دعوت تو كه از آن و از پذيرفتنش چاره‏اى نيست ما را احضار نمايد، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و پايان آنچه نويسندگان كردارهامان براى ما (روز قيامت) ميشمارند توبه پذيرفته شده قرار ده كه پس از آن ما را بر گناه كه بجا آورده و نافرمانى كه كرده‏ايم باز ندارى (و توبيخ و سرزنشمان فرمائى)-]

[4 و روزيكه اخبار بندگانت را آزمايش ميكنى (بحسابشان رسيدگى مينمائى) در برابر گواهان (فرشتگان و انبياء و ائمّه عليهم السّلام) پرده‏اى كه (گناهان را) بآن پوشانده‏اى از روى كار ما برمدار (ناگفته نماند: قبول توبه از گناه پيش از رسيدن مرگ و معاينه امور برزخى است، و پس از مشاهده آن اجماع بر آنست كه توبه پذيرفته نخواهد شد، چنانكه قرآن شريف بر آن گويا است «س 4 ى 18»:وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً«و توبه كسانيكه گناهان بجا ميآورند تا اينكه مرگ يكى از ايشان برسد و بگويد: اكنون توبه نمودم پذيرفته نيست، و نه توبه كسانيكه در حال كفر ميميرند، آنانكه بر ايشان عذاب دردناك آماده ساخته‏ايم» ابن وهب گفته: شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود: هر گاه بنده‏اى توبه نصوح «توبه‏اى كه تصميم بر نشكستن آن داشته باشد» نمايد خدا او را دوست داشته گناهان بر او ميپوشاند، گفتم: چگونه گناهان بر او ميپوشاند؟ فرمود: گناهانى كه دو فرشته بر او مينويسند از يادشان ميبرد، و باعضاى او و قطعات زمين وحى ميفرمايد كه گناهانش را بر او پنهان نمايند، پس هنگامى كه در پيشگاه خداى تعالى ميآيد گواهى نيست كه بگناهى از گناهان او گواهى دهد)-]

 [5 توئيكه بهر كه تو را بخواند مهربان و بهر كه تو را آواز دهد (چيزى بخواهد، درخواستش را) روا كننده‏اى (حضرت صادق عليه السّلام فرمود: هر كه ده بار بگويد: يا اللَّهُ باو گفته ميشود: لبّيك ما حاجتك يعنى البتّه بخواسته‏ات ميرسى حاجتت چيست؟).-]

الصحيفة السجادية / ترجمه و شرح فيض الإسلام، ص: 94

 

 

 


[1]على بن الحسين، امام چهارم عليه السلام، الصحيفة السجادية - قم، چاپ: اول، 1376ش.

 

 

 

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج